یکی از تصمیمهای زیرساختی هر پروژه، انتخاب میان میزبانی ابری و سرور اختصاصی است. در رویکرد ابری، منابع را از یک ارائهدهنده اجاره میکنید و در رویکرد اختصاصی، سرور فیزیکی در اختیار خود شماست. این انتخاب بر هزینه، سرعت رشد، سطح کنترل و حتی نحوهٔ کار تیم اثر میگذارد.
بزرگترین مزیت ابر، کشسانی و انعطاف است. میتوانید در ساعات اوج منابع را بالا ببرید و در زمان کمباری پایین بیاورید و فقط بهای مصرف واقعی را بپردازید. برای محصولاتی با ترافیک نوسانی یا استارتاپهایی که نمیخواهند سرمایهٔ سنگین اولیه روی سختافزار بگذارند، این مدل پرداختبهاندازهمصرف بسیار جذاب است.
سرور اختصاصی در مقابل، کنترل کامل و کارایی پایدار میدهد. وقتی بار کاری شما ثابت و پیشبینیپذیر است، هزینهٔ بلندمدت سرور اختصاصی میتواند از اجارهٔ مداوم منابع ابری کمتر باشد. این گزینه برای پروژههایی که الزام نگهداری داده در محل یا انطباق با مقررات خاص دارند هم اغلب ضروری است.
پاسخ درست برای بسیاری از سازمانها، رویکرد ترکیبی است؛ نگهداری بار پایدار روی زیرساخت اختصاصی و سرریز ترافیک اوج به ابر. مهم این است که اپلیکیشن از همان ابتدا قابل حمل طراحی شود — مثلاً با کانتینریسازی — تا انتخاب میزبانی یک تصمیم برگشتپذیر بماند، نه یک قفل دائمی.