برای یک حسگر IoT که قرار است سالها با یک باتری کار کند، مصرف انرژی مهمترین معیار طراحی فریمور است. تفاوت میان یک طراحی بیدقت و یک طراحی بهینه میتواند به جای چند ماه، چند سال عمر باتری باشد. کلید کار این است که دستگاه بیشتر عمرش را در عمیقترین حالت خواب ممکن سپری کند و فقط هنگام نیاز بیدار شود.
میکروکنترلرهای امروزی چند سطح خواب دارند که مصرف آنها از چند میلیآمپر تا چند میکروآمپر متغیر است. در حالت deep sleep، تنها یک تایمر یا یک پایهٔ وقفه فعال میماند تا دستگاه را بیدار کند. هنر طراحی این است که چرخهٔ کار را طوری بچینید که نسبت زمان بیداری به خواب — یعنی duty cycle — تا حد ممکن کوچک بماند.
رادیو پرمصرفترین بخش معمول این دستگاههاست. بهجای اتصال دائمی، باید داده را دستهبندی کرد و در فواصل مشخص یکجا ارسال نمود. پروتکلهایی مثل BLE یا LoRaWAN برای همین الگوی ارسال کوتاه و کمتکرار طراحی شدهاند. کاهش توان ارسال و کوتاه کردن طول پیام هم اثر مستقیمی بر مصرف دارد.
اندازهگیری، جای حدس را میگیرد. ما با یک تحلیلگر توان، مصرف لحظهای را در هر فاز ثبت میکنیم تا مصرفکنندههای پنهان مثل تأخیر در خاموش شدن یک حسگر یا یک حلقهٔ انتظار فعال آشکار شوند. بهینهسازی بدون داده ممکن نیست؛ یک خطای کوچک نرمافزاری میتواند کل بودجهٔ انرژی دستگاه را بر باد دهد.