دسترسیپذیری وب یعنی ساختن سایتی که همهٔ افراد، از جمله کاربران با محدودیت بینایی، شنوایی یا حرکتی، بتوانند از آن استفاده کنند. این تنها یک وظیفهٔ اخلاقی نیست؛ یک سایت دسترسپذیر مخاطب بیشتری دارد، در سئو بهتر عمل میکند و معمولاً برای همهٔ کاربران، حتی بدون محدودیت، تجربهٔ روانتری میسازد.
پایهٔ دسترسیپذیری، استفاده از HTML معنایی است. وقتی از عناصر درست — سرتیتر، فهرست، دکمه و ناوبری — استفاده میکنید، صفحهخوان میتواند ساختار صفحه را به کاربر نابینا منتقل کند. متن جایگزین معنادار برای تصاویر هم تضمین میکند محتوای دیداری برای کسی که آن را نمیبیند هم قابل درک باشد.
بسیاری از کاربران بدون ماوس و فقط با صفحهکلید کار میکنند. هر قابلیت تعاملی باید با کلید Tab قابل دسترسی باشد و ترتیب فوکوس باید منطقی و دنبالکردنی باشد. نشانگر فوکوس باید همیشه دیده شود؛ حذف آن برای زیبایی، عملاً سایت را برای این گروه از کاربران غیرقابل استفاده میکند.
تضاد رنگ کافی میان متن و پسزمینه، برای کاربران کمبینا و حتی برای استفاده در نور شدید روز ضروری است. همچنین هیچ اطلاعاتی نباید تنها با رنگ منتقل شود، چون کاربران نابینای رنگ آن را از دست میدهند. استاندارد WCAG معیارهای روشنی برای همهٔ این موارد میدهد و آزمودن واقعی با صفحهخوان، بهترین سنجهٔ موفقیت است.